Safari dag
Door: Jan Dros
Blijf op de hoogte en volg Jan
23 Juli 2021 | Tanzania, Mpanda
Het is vroeg in de ochtend als op weg gaan naar het Katavi National Park zo’n 200 km ten noorden van Kilangala. Drie uur rijden, waarvan de laatste 50 km African road. Raampjes dicht als er een tegenligger aankomt.
Dit park is in 1974 opgericht en is 4471 vierkante kilometer groot. Behalve de neushoorn zijn hier de overige dieren van de Big Five te zien. In het park bevinden zich ook een aantal meren waar onder andere veel nijlpaarden en krokodillen in wonen. Tenminste dat staat in de folder.
Wij willen dat natuurlijk wel eens zien. Rond twaalven komen we aan en na het bemachtigen van een toegangsbewijs gaan we eerst in het bijgelegen dorpje chips mayai eten. Dat is een typisch lokale lekkernij gemaakt van patat en ei als omelet. Niet duur en ontzettend lekker.
Weer terug in het park krijgen we een gids mee. Nice heet ze. Gewapend met een heuse Kalasjnikov waakt ze over ons en de dieren. We voelen ons meteen een stuk veiliger tussen al die beesten die we nog niet gezien hebben.
Na een hobbelige rit komen we bij het meer aan. En daar liggen ze. Tientallen nijlpaarden. Log komen ze overeind als we dreigend met onze auto te dichtbij komen. Joekels zijn het. Teken dat ze het heel goed hebben. We rijden verder en zien een krokodil van wel 2 meter half op de kant liggen. Heel langzaam verdwijnt ook deze in het water. In de verte zien we een vijftal olifanten grazen op een drassig eiland in het meertje. We vormen geen bedreiging want er zit 10 meter water tussen met daarin wellicht een verborgen krokodil.
Het is al snel laat en we gaan weer langzaam terug. Af en toe huppelen de springbokken en andere ree-achtige over de weg. Snel de bosjes in. En apen genoeg. Bavianen voeren de boventoon. Zo herkenbaar aan die rode achterwerken. Zo af en toe zien we ook bijzondere vogels. Een zeearend vliegt statig naar een andere boom. Heel mooi allemaal.
Moe maar voldaan bereiken we de uitgang van het park. Nice heeft haar werk er op zitten en blijft achter als we naar onze slaapplek gaan aan de rand van het park. Het zijn kleine huisje omringd door gazellen en apen. Het is nu donker als ik deze blog schrijf en er zijn overal geluiden. Vooral krekels maar ook apen die het niet met elkaar eens zijn. Zijn net mensen.
Jullie hadden nog de kennismaking tegoed van Rosa en Johnson. Rosa de Fries sprekende Tanzaniaanse en haar man die nog een aardig woordje Nederlands praat. Rosa is als kind door Trijntje Beimers (mede stichter van Kilangala Mission) geadopteerd in de tijd dat Trijntje woonachtig was in Friesland en dan leer je als kind natuurlijk Fries praten. Later toen Rosa samen met Trijntje geregeld in Kilangala kwam leerde ze Johnson kennen. Johnson ging mee naar Nederland om een grafische opleiding te volgen in Utrecht. Na zijn studie is hij met zijn geliefde Rosa weer naar Kilangala teruggekeerd. Sindsdien wonen ze daar. Logisch dat Johnson met zijn grafische achtergrond koos voor een printshop/drukkerij in Sumbawanga.
Het is wel heel bijzonder dat je diep in de binnenlanden van Tanzania opeens Fries en Nederlands kunt praten met twee Tanzaniaanse wereldburgers. Net alsof je thuis bent.
De dag is alweer op leeftijd en we gaan afsluiten. We genieten nog even van de wilde geluiden om ons heen. Tot morgen.
Jan&Rients&Jan
---------------------------------
Safari day
It is early in the morning when heading to Katavi National Park about 200 km north of Kilangala. Three hours drive, the last 50 km African road. Close the windows when an oncoming vehicle approaches.
This park was established in 1974 and is 4471 square kilometers in size. Besides the rhinoceros, the other animals of the Big Five can be seen here. In the park there are also a number of lakes where many hippos and crocodiles live. At least that's what it says in the folder.
Of course we want to see that. We arrive around noon and after obtaining a ticket we first eat Chips Mayai in the nearby village. That is a typical local delicacy made from fries and egg as an omelette. Not expensive and very tasty.
Back in the park we get a guide with us. Her name is Grace. Armed with a real Kalashnikov, she watches over us and the animals. We immediately feel a lot safer among all those animals we haven't seen yet.
After a bumpy ride we arrive at the lake. And there they are. Dozens of hippos. Log they get up when we menacingly come too close with our car. They are whoppers. Sign that they are very well off. We drive on and see a crocodile of 2 meters half lying on the side. It also slowly disappears into the water. In the distance we see five elephants grazing on a swampy island in the lake. We pose no threat because there is 10 meters of water in between with perhaps a hidden croc.
It is soon late and we are slowly going back. Occasionally the springbok and other roe deer jump across the road. Quickly into the bushes. And monkeys enough. Baboons predominate. So recognizable by those red buttocks. Every now and then we see special birds. A bald eagle flies stately to another tree. All very beautiful.
Tired but satisfied we reach the exit of the park. Grace has finished her work and stays behind when we go to our sleeping place at the edge of the park. They are small house surrounded by gazelles and monkeys. It is now dark as I write this blog and there are noises everywhere. Especially crickets, but also monkeys that do not agree with each other. Are just people.
You still owed the introduction of Rosa and Johnson. Rosa de Fries speaks Tanzanian and her husband who still speaks a nice word of Dutch. Rosa was adopted as a child by Trijntje Beimers during the time that Trijntje was living in Friesland and then you naturally learn to speak Frisian as a child. Later, when Rosa came to Kilangala with Trijntje, she met Johnson. Johnson went to the Netherlands to follow a graphic training course in Utrecht. After his studies he returned to Kilangala with his beloved Rosa. They have lived there ever since. It is logical that Johnson, with his graphic background, chose a print shop/printing company in Sumbawanga.
It is very special that you can suddenly speak Frisian and Dutch deep in the interior of Tanzania with two Tanzanian citizens. Just like being at home.
The day is old enough and we are going to close. We enjoy the wild sounds around us for a while. See you tomorrow.
Jan&Rients&Jan
Dit park is in 1974 opgericht en is 4471 vierkante kilometer groot. Behalve de neushoorn zijn hier de overige dieren van de Big Five te zien. In het park bevinden zich ook een aantal meren waar onder andere veel nijlpaarden en krokodillen in wonen. Tenminste dat staat in de folder.
Wij willen dat natuurlijk wel eens zien. Rond twaalven komen we aan en na het bemachtigen van een toegangsbewijs gaan we eerst in het bijgelegen dorpje chips mayai eten. Dat is een typisch lokale lekkernij gemaakt van patat en ei als omelet. Niet duur en ontzettend lekker.
Weer terug in het park krijgen we een gids mee. Nice heet ze. Gewapend met een heuse Kalasjnikov waakt ze over ons en de dieren. We voelen ons meteen een stuk veiliger tussen al die beesten die we nog niet gezien hebben.
Na een hobbelige rit komen we bij het meer aan. En daar liggen ze. Tientallen nijlpaarden. Log komen ze overeind als we dreigend met onze auto te dichtbij komen. Joekels zijn het. Teken dat ze het heel goed hebben. We rijden verder en zien een krokodil van wel 2 meter half op de kant liggen. Heel langzaam verdwijnt ook deze in het water. In de verte zien we een vijftal olifanten grazen op een drassig eiland in het meertje. We vormen geen bedreiging want er zit 10 meter water tussen met daarin wellicht een verborgen krokodil.
Het is al snel laat en we gaan weer langzaam terug. Af en toe huppelen de springbokken en andere ree-achtige over de weg. Snel de bosjes in. En apen genoeg. Bavianen voeren de boventoon. Zo herkenbaar aan die rode achterwerken. Zo af en toe zien we ook bijzondere vogels. Een zeearend vliegt statig naar een andere boom. Heel mooi allemaal.
Moe maar voldaan bereiken we de uitgang van het park. Nice heeft haar werk er op zitten en blijft achter als we naar onze slaapplek gaan aan de rand van het park. Het zijn kleine huisje omringd door gazellen en apen. Het is nu donker als ik deze blog schrijf en er zijn overal geluiden. Vooral krekels maar ook apen die het niet met elkaar eens zijn. Zijn net mensen.
Jullie hadden nog de kennismaking tegoed van Rosa en Johnson. Rosa de Fries sprekende Tanzaniaanse en haar man die nog een aardig woordje Nederlands praat. Rosa is als kind door Trijntje Beimers (mede stichter van Kilangala Mission) geadopteerd in de tijd dat Trijntje woonachtig was in Friesland en dan leer je als kind natuurlijk Fries praten. Later toen Rosa samen met Trijntje geregeld in Kilangala kwam leerde ze Johnson kennen. Johnson ging mee naar Nederland om een grafische opleiding te volgen in Utrecht. Na zijn studie is hij met zijn geliefde Rosa weer naar Kilangala teruggekeerd. Sindsdien wonen ze daar. Logisch dat Johnson met zijn grafische achtergrond koos voor een printshop/drukkerij in Sumbawanga.
Het is wel heel bijzonder dat je diep in de binnenlanden van Tanzania opeens Fries en Nederlands kunt praten met twee Tanzaniaanse wereldburgers. Net alsof je thuis bent.
De dag is alweer op leeftijd en we gaan afsluiten. We genieten nog even van de wilde geluiden om ons heen. Tot morgen.
Jan&Rients&Jan
---------------------------------
Safari day
It is early in the morning when heading to Katavi National Park about 200 km north of Kilangala. Three hours drive, the last 50 km African road. Close the windows when an oncoming vehicle approaches.
This park was established in 1974 and is 4471 square kilometers in size. Besides the rhinoceros, the other animals of the Big Five can be seen here. In the park there are also a number of lakes where many hippos and crocodiles live. At least that's what it says in the folder.
Of course we want to see that. We arrive around noon and after obtaining a ticket we first eat Chips Mayai in the nearby village. That is a typical local delicacy made from fries and egg as an omelette. Not expensive and very tasty.
Back in the park we get a guide with us. Her name is Grace. Armed with a real Kalashnikov, she watches over us and the animals. We immediately feel a lot safer among all those animals we haven't seen yet.
After a bumpy ride we arrive at the lake. And there they are. Dozens of hippos. Log they get up when we menacingly come too close with our car. They are whoppers. Sign that they are very well off. We drive on and see a crocodile of 2 meters half lying on the side. It also slowly disappears into the water. In the distance we see five elephants grazing on a swampy island in the lake. We pose no threat because there is 10 meters of water in between with perhaps a hidden croc.
It is soon late and we are slowly going back. Occasionally the springbok and other roe deer jump across the road. Quickly into the bushes. And monkeys enough. Baboons predominate. So recognizable by those red buttocks. Every now and then we see special birds. A bald eagle flies stately to another tree. All very beautiful.
Tired but satisfied we reach the exit of the park. Grace has finished her work and stays behind when we go to our sleeping place at the edge of the park. They are small house surrounded by gazelles and monkeys. It is now dark as I write this blog and there are noises everywhere. Especially crickets, but also monkeys that do not agree with each other. Are just people.
You still owed the introduction of Rosa and Johnson. Rosa de Fries speaks Tanzanian and her husband who still speaks a nice word of Dutch. Rosa was adopted as a child by Trijntje Beimers during the time that Trijntje was living in Friesland and then you naturally learn to speak Frisian as a child. Later, when Rosa came to Kilangala with Trijntje, she met Johnson. Johnson went to the Netherlands to follow a graphic training course in Utrecht. After his studies he returned to Kilangala with his beloved Rosa. They have lived there ever since. It is logical that Johnson, with his graphic background, chose a print shop/printing company in Sumbawanga.
It is very special that you can suddenly speak Frisian and Dutch deep in the interior of Tanzania with two Tanzanian citizens. Just like being at home.
The day is old enough and we are going to close. We enjoy the wild sounds around us for a while. See you tomorrow.
Jan&Rients&Jan
-
24 Juli 2021 - 21:27
Herre Mink:
Heel bijzonder mannen, dat jullie Rosa en Johnson ,daar ontmoeten. Zij zijn allebei dorpsgenoten van mij geweest. Trijntje Beimers woonde toen aan de Zuiderweg, in St .Annaparochie richting Berlikum. Toen der tijd was het best bijzonder dat er Afrikaanse kinderen opgroeiden op het Bildt. Trijntje was in mijn jeugd al bezig met zending, dat heeft mij altijd geintrigeerd. Doe hen de groeten van deze kleikluut.
Groet van Herre Mink.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
