Vijfjarenplan

Het vijfjarenplan is al een paar keer voorbij gekomen. Tijd om er wat dieper op in te gaan.

Oktober vorig jaar hebben de Aron en de stafleden van de missie de koppen bij elkaar gestoken en zijn er onder leiding van Hans Yambazi, ervaringsdeskundige uit Moshi, brainstormsessie gehouden.
Aan iedereen de vraag wat er moet gebeuren om de missiepost binnen 5 jaar volledig zelfstandig te krijgen zonder financiële hulp uit Nederland. De boodschap was duidelijk. En er werd meegedacht.
Het resultaat…..een conceptrapport met 4 speerpunten.

1. De VTC (Vocational Training Center beroepsonderwijs) opwaarderen naar een hoger kwaliteitsniveau om weer in aanmerking te komen voor de VETA certificering. VETA is de Vocational Education and Training Authority. Een organisatie die er op toe ziet dat ambachtsscholen in Tanzania aan de vereiste kwaliteitseisen voldoen. Het betekent ook dat de huidige leerkrachten moeten worden bijgeschoold.
Uiteindelijk zal men in staat zijn kwalitatief hoogwaardige opleidingen met erkende diploma’s aan te bieden waarvan de nieuwe timmerwerkplaats een onderdeel zal zijn.

2. De timmerwerkplaats niet alleen inzetten voor opleidingen maar ook voor de productie van kwalitatief hoogwaardige houtproducten. Denk dan aan eettafelsets, woonkamersets, keukenkasten, salontafels, kantoormeubilair, studentenbureau ’s en stoelen, kaptafels, strijktafels, raam- en deurkozijnen, deuren en ramen, kasten, bedden en wat handig is voor de verkoop. Deze producten worden dan in Sumbawanga aan de man gebracht. Het plan is om daar een showroom/winkel te huren en later zelf te bouwen.
Sumbawanga is nu een middelgrote stad met zo’n 400.000 inwoners. Er is begonnen met de bouw van een internationaal vliegveld net buiten de stad. Met name voor het luchttransport van heliumgas dat in de omgeving is gevonden.
De welvaart in deze regio zal groeien. Volop kansen voor de missiepost om inkomen te genereren met de verkoop van bovengenoemde producten.

3. Verkoop van bewerkt en onbewerkt hout.
In Iringa (800 km van Kilangala) bevindt zich een enorm woud waar op duurzame wijze hout wordt gewonnen. Door hout direct bij de bron in te kopen omzeil je de tussenhandel en kan de missiepost goedkoper aan hout komen. Je kunt het hout dan met winst doorverkopen en eigen gemaakte producten concurrerend op de markt brengen. De missiepost wordt als het ware de tussenhandelaar en eindproducent. Heel slim bedacht. Nu nog een vrachtauto maar die komt er op den duur wel. Eerst maar eentje huren.

4. Kledingfabricage.
Het fabriceren van kleding is onderdeel van de VTC opleiding. Hiermee heeft de missiepost de mogelijkheid om ook commerciële kleding op de markt te brengen. Er is vooral behoefte aan schoolkleding. De 20-tal naaimachines die meegekomen zijn in de container zullen binnenkort worden ingezet op plaatsen waar nog geen stroom is.

Er zijn dus veel mogelijkheden voor de missiepost om op den duur zelfstandig te worden. De wil is er en het zal nog veel inspanning vergen daar te komen. Gaat het ze lukken in 5 jaar? Wij denken van wel. Van wat we nu al aan vorderingen gezien hebben worden we alleen maar enthousiast.
Natuurlijk is er druk vanuit Nederland om te weten waar het nu nog jaarlijks gedoneerde geld blijft. Er wordt gewerkt aan transparantie. Regelmatige rapportering is nu nog lastig omdat de administratie nog op papier plaatsvindt en er geen digitale rapportage middelen voorhanden zijn.

Eerst maar even zorgen dat er binnen Kilangala bredere internetfaciliteiten zijn. Om te beginnen in de kliniek en later de VTC. Twee jaar geleden had men in Kilangala nog geen stroom. Moet je zien waar ze nu staan.

Er is vandaag natuur ook nog gewerkt.
Jan Dros is vooral bezig geweest om de internetverbinding van het netwerk aan de praat te krijgen. En dat is gelukt. Maandag gaan we de computers in de kliniek installeren en zullen de mensen daar worden geïnstrueerd om vooral geen YouTube filmpjes te draaien. Het tegoed op de prepaid simkaart is dan zo gevlogen. Men heeft hier geen internet abonnement zoals in Nederland maar een telefoonkaart voor 4G internet die steeds opgewaardeerd moet worden als die leeg is. Zuinigheid is dus geboden want de megabytes vliegen je om de oren.

Jan Postma en Rients zijn bezig met het buizenstelsel voor de afzuiginstallatie. Hier en daar moet het passend gemaakt worden en dan is Rients weer aan het zagen en knabbelen. De herrie is wat minder want we hebben oordopjes in.

Een heel verhaal dit keer. Nu hebben jullie toch een wat beter beeld waar we het voor doen en wat er nog moet gebeuren.

Tot morgen.

Jan&Rients&Jan

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Five-Year Plan

The five-year plan has already been discussed a few times. Time to dig a little deeper.

In October last year, Aron and the staff of the mission got together and a brainstorming session was held under the leadership of Hans Yambazi, an experience expert from Moshi.
The question to everyone what needs to be done to make the mission fully independent within 5 years without financial help from the Netherlands. The message was clear. And it was thought along.
The result…..a draft report with 4 spearheads.

1. Upgrade the VTC (Vocational Training Center) to a higher quality level to re-qualify for VETA certification. VETA is the Vocational Education and Training Authority. An organization that ensures that vocational schools in Tanzania meet the required quality requirements. It also means that current teachers need to be retrained.
Ultimately, they will be able to offer high-quality training courses, of which the new carpentry workshop will be a part.

2. Use the carpentry workshop not only for training but also for the production of high-quality wood products. Think of dining table sets, living room sets, kitchen cabinets, coffee tables, office furniture, student desks and chairs, dressing tables, ironing tables, window and door frames, doors and windows, cupboards, beds and what is useful for sale. These products are then sold in Sumbawanga. The plan is to rent a showroom/shop there and build it ourselves later.
Sumbawanga is now a medium-sized city with about 400,000 inhabitants. Construction has begun on an international airport just outside the city. In particular for the air transport of helium gas found in the environment.
Prosperity in this region will grow. Plenty of opportunities for the mission to generate income from selling the above products.

3. Sale of processed and unprocessed wood.
In Iringa (800 km from Kilangala) there is a huge forest where wood is harvested in a sustainable way. By buying wood directly from the source, you avoid the middleman trade and the Kilangala mission can get wood cheaper. You can then resell the wood at a profit and market your own products competitively. The mission becomes, as it were, the middleman and final producer. Very cleverly conceived. Now a truck. But it will eventually come. Rent one first.

4. Clothing manufacturing.
Manufacturing clothing is part of the VTC training. This gives the mission the opportunity to also market commercial clothing. There is a particular need for school clothes. The 20 sewing machines that came with the container will soon be used in places where there is no power yet.

So there are many possibilities for the mission to become independent in the long run. The will is there and it will take a lot of effort to get there. Will they succeed in 5 years? We think so. We are already excited about what we have seen in terms of progress.
They are also working on transparency. Regular reporting is still difficult because the administration is still done on paper and there are no digital reporting resources available.

First make sure that there are wider internet facilities within Kilangala. To start with in the clinic and later the VTC. Two years ago there was no electricity in Kilangala. You should see where they are now.

Then we also have the activities in the workshop today. Jan Postma and Rients are working on the piping for the extraction installation. Here and there it has to be made to fit and then Rients is sawing and nibbling again. The noise is less because we have earplugs in.

Jan Dros has mainly been busy getting the internet connection of the network up and running. And it worked. Monday we will install the computers in the clinic and the people there will be instructed not to play YouTube videos. The credit on the prepaid SIM card is then flown in no time. People do not have an internet subscription here as in the Netherlands, but a telephone card for 4G internet that must always be topped up when it is empty.

A whole story this time. Now you have a better idea for what we are doing it and what still needs to be done.

See you tomorrow.

Jan&Rients&Jan