Rustdag
Door: Jan Dros
Blijf op de hoogte en volg Jan
18 Juli 2021 | Tanzania, Kilangala
(Below the English version)
Het is zondag. Zondagen in Afrika zijn speciaal. Vooral als je ’s ochtends naar een kerkdienst gaat. Dan is het feest. Veel dans en zang. Een vrolijke boel.
In Kilangala neemt de kerk net als in de meeste Afrikaanse gemeenschappen een centrale plaats in. Het is een veilig heenkomen voor velen die dat nodig hebben. En de kerkdienst op zondag is een “uitje” na een zware week van soms overleven. Er wordt dan naar hartenlust gedanst en gezongen. Meerstemmig en vol ritme. En wij vinden dat prachtig. Kleine hummels die zo klein als ze zijn op de maat meedansen. We voelen ons bevoorrecht om dit moois te mogen aanschouwen.
Vandaag gaat de preek over het geven. In Afrika is men gewend om meestal te ontvangen. En daar moet verandering in komen. Door te leren ook te geven zal het ontvangen niet meer zo vanzelfsprekend zijn en zal de waardering voor het ontvangen ook positief veranderen.
Aron, de manager van de Kilangala missiepost, is al een tijdje bezig de missieleden er van te overtuigen dat de hulp vanuit Nederland niet meer zo vanzelfsprekend is. En dat de missiepost op den duur zelfstandig verder moet.
De inzet en enthousiasme van Aron is aanstekelijk. Althans voor ons. Dat licht anders bij de stafleden die verantwoordelijk zijn voor de diverse werkgebieden van de missiepost. Daar vallen de veranderingen die inherent zijn aan verduurzaming zwaar. De neuzen moeten opeens de andere kant op en dat is men niet gewend.
Net als in Nederland het geval zou zijn is ook hier weerstand en zijn er veel discussies nodig om weer een stap vooruit te komen. Frustraties liggen op de loer, maar gelukkig heeft Aron een sterke vrouw (Gina) achter hem staan. En dat is maar goed ook want de weg is nog lang.
Onze noodkreet enkele blogs terug. Velen van u hebben er gehoor aan gegeven. Vandaag is er zelfs een collecte gehouden in de Protestantse gemeente Oosthem.
Wat geweldig mensen. We zijn diep geroerd.
ONTZETTEND BEDANKT!
Jan Postma
Rients Hoekstra
Jan Dros
It is Sunday. Sundays in Africa are special. Especially if you go to a church service in the morning.
Then it's party time. Lots of dancing and singing. A cheerful bunch.
In Kilangala, as in most African communities, the church has a central place. It is a safe haven for many who need it. And the Sunday church service is special after a hard week of sometimes surviving. Then there is dancing and singing. Polyphonic and full of rhythm. And we think that's wonderful. Little children as small as they are dancing to the beat. We feel privileged to be able to see this beauty.
Today's sermon is about giving. In Africa people are used to receiving mostly. And that has to change. By learning to give, receiving will no longer be so self-evident and the appreciation for receiving will also change positively.
Aron, the manager of the Kilangala mission post, has been trying to convince the mission members that help from the Netherlands is no longer so obvious. And that the mission post will eventually have to continue independently.
Aron's commitment and enthusiasm is infectious. At least for us. That is different for the staff members who are responsible for the various work areas of the mission. There, the changes inherent in sustainability are difficult. The noses suddenly have to go the other way and people are not used to that.
As would be the case in the Netherlands, there is also resistance here and many discussions are needed to take another step forward. Frustrations are lurking, but luckily Aron has a strong woman (Gina) standing behind him. And that's a good thing, because the road is still long.
Our cry for help a few blogs back. Many of you have heeded it. Today a collection was even held in the Protestant community of Oosthem.
What great people. We are deeply moved.
THANK YOU SO MUCH!
Jan Postma
Rients Hoekstra
Jan Dros
Het is zondag. Zondagen in Afrika zijn speciaal. Vooral als je ’s ochtends naar een kerkdienst gaat. Dan is het feest. Veel dans en zang. Een vrolijke boel.
In Kilangala neemt de kerk net als in de meeste Afrikaanse gemeenschappen een centrale plaats in. Het is een veilig heenkomen voor velen die dat nodig hebben. En de kerkdienst op zondag is een “uitje” na een zware week van soms overleven. Er wordt dan naar hartenlust gedanst en gezongen. Meerstemmig en vol ritme. En wij vinden dat prachtig. Kleine hummels die zo klein als ze zijn op de maat meedansen. We voelen ons bevoorrecht om dit moois te mogen aanschouwen.
Vandaag gaat de preek over het geven. In Afrika is men gewend om meestal te ontvangen. En daar moet verandering in komen. Door te leren ook te geven zal het ontvangen niet meer zo vanzelfsprekend zijn en zal de waardering voor het ontvangen ook positief veranderen.
Aron, de manager van de Kilangala missiepost, is al een tijdje bezig de missieleden er van te overtuigen dat de hulp vanuit Nederland niet meer zo vanzelfsprekend is. En dat de missiepost op den duur zelfstandig verder moet.
De inzet en enthousiasme van Aron is aanstekelijk. Althans voor ons. Dat licht anders bij de stafleden die verantwoordelijk zijn voor de diverse werkgebieden van de missiepost. Daar vallen de veranderingen die inherent zijn aan verduurzaming zwaar. De neuzen moeten opeens de andere kant op en dat is men niet gewend.
Net als in Nederland het geval zou zijn is ook hier weerstand en zijn er veel discussies nodig om weer een stap vooruit te komen. Frustraties liggen op de loer, maar gelukkig heeft Aron een sterke vrouw (Gina) achter hem staan. En dat is maar goed ook want de weg is nog lang.
Onze noodkreet enkele blogs terug. Velen van u hebben er gehoor aan gegeven. Vandaag is er zelfs een collecte gehouden in de Protestantse gemeente Oosthem.
Wat geweldig mensen. We zijn diep geroerd.
ONTZETTEND BEDANKT!
Jan Postma
Rients Hoekstra
Jan Dros
It is Sunday. Sundays in Africa are special. Especially if you go to a church service in the morning.
Then it's party time. Lots of dancing and singing. A cheerful bunch.
In Kilangala, as in most African communities, the church has a central place. It is a safe haven for many who need it. And the Sunday church service is special after a hard week of sometimes surviving. Then there is dancing and singing. Polyphonic and full of rhythm. And we think that's wonderful. Little children as small as they are dancing to the beat. We feel privileged to be able to see this beauty.
Today's sermon is about giving. In Africa people are used to receiving mostly. And that has to change. By learning to give, receiving will no longer be so self-evident and the appreciation for receiving will also change positively.
Aron, the manager of the Kilangala mission post, has been trying to convince the mission members that help from the Netherlands is no longer so obvious. And that the mission post will eventually have to continue independently.
Aron's commitment and enthusiasm is infectious. At least for us. That is different for the staff members who are responsible for the various work areas of the mission. There, the changes inherent in sustainability are difficult. The noses suddenly have to go the other way and people are not used to that.
As would be the case in the Netherlands, there is also resistance here and many discussions are needed to take another step forward. Frustrations are lurking, but luckily Aron has a strong woman (Gina) standing behind him. And that's a good thing, because the road is still long.
Our cry for help a few blogs back. Many of you have heeded it. Today a collection was even held in the Protestant community of Oosthem.
What great people. We are deeply moved.
THANK YOU SO MUCH!
Jan Postma
Rients Hoekstra
Jan Dros
-
19 Juli 2021 - 16:08
HERRE MINK:
Gewoon meedoen, met zingen (neurieen ) en dansen, in de kerk. Dan beleef je de kerk dienst thuis ook anders. Gezegende voortzetting van het werk daar.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
