We zijn in Kilangala gearriveerd!
Door: Jan Dros
Blijf op de hoogte en volg Jan
18 Juli 2021 | Nederland, Schiphol
(Below the English version)
Moe maar voldaan zitten we in het huisje van Pytsje achter een bord met soep en een pannenkoek.
De binnenlandse reis van zo’n 8 uren is ten einde. En we hebben natuurlijk wel weer het een en ander meegemaakt.
We beginnen met gisteren (vrijdag). Er moest nog wat met Tanzania Airlines geregeld worden. De radiostilte met deze vliegorganisatie moest doorbroken worden. We ontdekken ergens een loket van de vliegmaatschappij en leggen onze situatie uit. Het duurt even en na wat Tanzaniaanse Shillings lichter worden we voorzien van nieuwe tickets en kunnen we ’s middags mee met het vliegtuig naar Mbeya waar Aron, de manager van missiepost, ons op staat te wachten met een auto.
Het is rond enen. Nog geen vliegtuig. Zeker een lekke band. Een dame roept om dat er vertraging is en de vlucht wordt uitgesteld naar 5 uur. In Nederland kun je dan je geld terug vragen. In Tanzania lossen ze dat op met een gratis maaltijd. Boze Tanzaniaanse reiziger zijn dan meteen stil want met volle mond mag je niet praten.
Och, dan maar wat langer tjillen. Uiteindelijk zijn we wat later in Mbeya uitgekomen. We besluiten de autorit van 6 uur naar Kilangala uit te stellen naar morgen. Aron heeft al een slaapplek geregeld.
Het is zaterdagmorgen 17 juli. De autorit door vele dorpjes en ruige landschappen is langzaam en hobbelig. Over een afstand van 350 km zijn zo’n 200 drempels geplaatst. Elke drempel wordt aangemeld met een aantal ribbels in de weg waarvan je vullingen klapperen. En ben je eenmaal over de drempel dan wordt je nog eens klapperend herinnerd dat er een drempel was. En dat 200 keer. Deze massage is gratis en dan moet je niet klagen. De drempels worden hier ook slapende politieagenten genoemd. Dat alles om de snelheid van het verkeer af te zwakken.
Het is bijna 4 uur in de middag als we in Kilangala aankomen. Meteen aan tafel want er moet gegeten worden. De reis die woensdag om 10 uur ’s ochtends begon is ten einde. Maandag wacht ons de werkplaats en gaan we los. En jullie zijn er weer bij.
Gegroet en welterusten
Ja&Jan&Rients
Tired but satisfied we sit in Pytsje's house behind a plate with soup and a pancake.
The domestic journey of about 8 hours has come to an end. And of course we have experienced a few things again.
We start with yesterday (Friday). Something had to be arranged with Tanzania Airlines. The radio silence with this flight organization had to be broken. We discover a counter of the airline somewhere and explain our situation. It takes a while and after some Tanzanian Shillings lighter we are provided with new tickets and in the afternoon we can take the plane to Mbeya where Aron, the manager of the mission station, is waiting for us with a car.
It's around one o'clock. No plane yet. Definitely a flat tire. A lady calls out that there is a delay and the flight is postponed to 5 o'clock. In the Netherlands you can then request your ticket money back. In Tanzania they solve that with a free meal. Angry Tanzanian travelers are immediately silent because you are not allowed to talk with your mouth full.
Oh well, yawn a little longer. In the end we arrived a little later in Mbeya. We decide to postpone the 6 hour drive to Kilangala until tomorrow. Aron has already arranged a place to sleep.
It's Saturday morning, July 17. The drive through many villages and rugged landscapes is slow and bumpy. About 200 thresholds have been installed over a distance of 350 km. Each threshold is signed up with a number of ridges in the road of which your fillings are flapping. And once you have crossed the threshold, you will be reminded once again that there was a threshold. And that 200 times. This massage is free and then you shouldn't complain. The thresholds are also called sleeping policemen here. All this to slow down the speed of traffic.
It is almost 4 o'clock in the afternoon when we arrive in Kilangala. Immediately at the table because there must be eaten. The journey that started at 10 a.m. on Wednesday has come to an end. Monday the workshop awaits us and we go wild. And you are at it again.
Greetings and goodnight
Ja&Jan&Rients
Moe maar voldaan zitten we in het huisje van Pytsje achter een bord met soep en een pannenkoek.
De binnenlandse reis van zo’n 8 uren is ten einde. En we hebben natuurlijk wel weer het een en ander meegemaakt.
We beginnen met gisteren (vrijdag). Er moest nog wat met Tanzania Airlines geregeld worden. De radiostilte met deze vliegorganisatie moest doorbroken worden. We ontdekken ergens een loket van de vliegmaatschappij en leggen onze situatie uit. Het duurt even en na wat Tanzaniaanse Shillings lichter worden we voorzien van nieuwe tickets en kunnen we ’s middags mee met het vliegtuig naar Mbeya waar Aron, de manager van missiepost, ons op staat te wachten met een auto.
Het is rond enen. Nog geen vliegtuig. Zeker een lekke band. Een dame roept om dat er vertraging is en de vlucht wordt uitgesteld naar 5 uur. In Nederland kun je dan je geld terug vragen. In Tanzania lossen ze dat op met een gratis maaltijd. Boze Tanzaniaanse reiziger zijn dan meteen stil want met volle mond mag je niet praten.
Och, dan maar wat langer tjillen. Uiteindelijk zijn we wat later in Mbeya uitgekomen. We besluiten de autorit van 6 uur naar Kilangala uit te stellen naar morgen. Aron heeft al een slaapplek geregeld.
Het is zaterdagmorgen 17 juli. De autorit door vele dorpjes en ruige landschappen is langzaam en hobbelig. Over een afstand van 350 km zijn zo’n 200 drempels geplaatst. Elke drempel wordt aangemeld met een aantal ribbels in de weg waarvan je vullingen klapperen. En ben je eenmaal over de drempel dan wordt je nog eens klapperend herinnerd dat er een drempel was. En dat 200 keer. Deze massage is gratis en dan moet je niet klagen. De drempels worden hier ook slapende politieagenten genoemd. Dat alles om de snelheid van het verkeer af te zwakken.
Het is bijna 4 uur in de middag als we in Kilangala aankomen. Meteen aan tafel want er moet gegeten worden. De reis die woensdag om 10 uur ’s ochtends begon is ten einde. Maandag wacht ons de werkplaats en gaan we los. En jullie zijn er weer bij.
Gegroet en welterusten
Ja&Jan&Rients
Tired but satisfied we sit in Pytsje's house behind a plate with soup and a pancake.
The domestic journey of about 8 hours has come to an end. And of course we have experienced a few things again.
We start with yesterday (Friday). Something had to be arranged with Tanzania Airlines. The radio silence with this flight organization had to be broken. We discover a counter of the airline somewhere and explain our situation. It takes a while and after some Tanzanian Shillings lighter we are provided with new tickets and in the afternoon we can take the plane to Mbeya where Aron, the manager of the mission station, is waiting for us with a car.
It's around one o'clock. No plane yet. Definitely a flat tire. A lady calls out that there is a delay and the flight is postponed to 5 o'clock. In the Netherlands you can then request your ticket money back. In Tanzania they solve that with a free meal. Angry Tanzanian travelers are immediately silent because you are not allowed to talk with your mouth full.
Oh well, yawn a little longer. In the end we arrived a little later in Mbeya. We decide to postpone the 6 hour drive to Kilangala until tomorrow. Aron has already arranged a place to sleep.
It's Saturday morning, July 17. The drive through many villages and rugged landscapes is slow and bumpy. About 200 thresholds have been installed over a distance of 350 km. Each threshold is signed up with a number of ridges in the road of which your fillings are flapping. And once you have crossed the threshold, you will be reminded once again that there was a threshold. And that 200 times. This massage is free and then you shouldn't complain. The thresholds are also called sleeping policemen here. All this to slow down the speed of traffic.
It is almost 4 o'clock in the afternoon when we arrive in Kilangala. Immediately at the table because there must be eaten. The journey that started at 10 a.m. on Wednesday has come to an end. Monday the workshop awaits us and we go wild. And you are at it again.
Greetings and goodnight
Ja&Jan&Rients
-
18 Juli 2021 - 09:39
Herre Mink:
Dit is Africa, het is net of ben ik weer in Malawi als ik dit verslag lees. Zelfde verhaal. -
18 Juli 2021 - 10:54
Japke:
Wat een reis ....wens jullie veel succes .lees de Aron nog steeds op de missiepost is....volgens mij ook al jaren!! Mijn moeder kreeg vroeger de nieuwsbrief van Trientsje en die las ik dan ook...deze nieuwsbrief geeft mij weer dat zelfde gevoel , verbondenheid met de medemens.
Groet Japke -
18 Juli 2021 - 11:59
Leo, Water For Everyone:
Doe de groeten aan moses, aaron en de rest. Is pytsje har hûske nog net op fretten?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
