We zijn er.

(The English version below)

Het is maandagmiddag vier uur als we eindelijk neerstrijken op Kilimanjaro Airport. Vier uur later dan gepland.
We moeten langs de ballotagecommissie waar we worden getemperatuurd en corona vrij worden verklaard.
Bij de bagagecontrole valt het op dat de koffers van de beide Jannen wel heel veel verdachte spullen bevatten. Ze moeten beide worden opengemaakt. En ja hoor. Allemaal gereedschap.

Wat komen jullie in Tanzania doen wordt er gevraagd. Nou dat willen we wel vertellen. “Een vriend helpen een timmerwerkplaats op te zetten”. Aha denkt het controlemannetje…. hier valt wat te halen. Of we ook een business visum hebben. Eh….nee.
Er ontstaat een patstelling. Het mannetje wil dat we $100 pp extra betalen voor een werkvisum. De Jannen hebben daar natuurlijk geen zin in. Hans Yambazi moet er aan te pas komen. In een achterkamertje wordt druk overlegd. In het Swahili. Dus wij begrijpen er niets van. Wel dat de uitkomst in ons voordeel wordt beslecht. En dat vinden de Jannen wel leuk.

Koffers dicht. Op naar de Subaru van Hans en snel naar Moshi. Rients voorin want die is voor het eerst in Tanzania. Kan ie zijn ogen uitkijken. Het is rond 6 uur we bij het huis van Hans en Vivian Yambazi arriveren. Een paradijs zo mooi. We krijgen een eigen huisje waar we kunnen slapen en Vivian heeft het avondeten al klaar staan. Wat een hartelijk welkom. We voelen ons al helemaal thuis.

Het eten is traditioneel Tanzaniaans. Met avocado, papaja en zoete ananas. Heerlijk!
Koffie na en als afsluiter en lekkere koude serengeti biertje. Half gaar stuiteren we in bed. Even worden we nog wakker gehouden door een adhd hondje die meent tegen alles te moeten blaffen, maar uiteindelijk gunt ook hij ons een goede nachtrust.

Het is zeven uur. De wekker is onverbiddelijk. Douchen, ontbijten en op naar de werkplaats. Na vele oh’s en ah’s besluiten we handen uit de mouwen te steken. De machines moeten uit de container. Jan Postma heeft het goed in het snotje waar alles moet staan. Binnen anderhalf uur is de container leeg en staan de machines op hun plek. Dutch vernuft met Tanzaniaans power.
We missen een paar spullen. En het blijkt dat Hans thuis ook wat heeft staan. Onze schrik is voor niets geweest.

Twaalf uur luchen. In Tanzania betekend dat een warme maaltijd. Dit maal met Ugali in plaats van rijst. Wat bij ons de aardappel is is voor de Tanzanianen is Ugali. Het is gemaakt van mais. Zo’n 80% van de Tanzanianen eten dit dagelijks. Het is stevig en voedzaam.
Na de lunch is het weer bikkelen geblazen. Jan P. is zwart om de kop van al het sjouw en trekwerk. Rients begint spontaan de zingen en dan kijken er heel wat koppies naar hem. Jan D. zet de TL armaturen alvast in elkaar. Hij krijgt meteen hulp van een jonge Tanzi.

Het is vijf uur en we kijken even terug. Wat is er al veel gedaan. Het is net of we al tijden met elkaar hebben samengewerkt. Wat een teamwerk allemaal.
We lopen terug naar het huis van Hans. De werkplaats staat zo’n 300 meter van zijn huis. Tenminste als je binnendoor gaat. En dan kom je langs een hutje waar ze maisbier maken en drinken. Kleine huisjes waar ze voor op de stoep zitten. Jambo is het dan weer.
Ons eindpunt is een villa die Hans voor een vriend heeft gebouwd. Pal naast zijn eigen huis. Met zwembad. Met een biertje in de hand genieten we van het mooie uitzicht. Lekker zo even ontspannen na een enerverende dag.

Het is weer dinnertime. Vivian heeft weer voortreffelijk gekookt. Even uitbuiken en dan relaxen in ons huisje.
Morgen gaan we het elektrisch aanleggen. En als het zo door gaat kunnen we einde van de week de machines testen.

Zo…. het is genoeg geweest. Morgen weer een blog met nieuwe ontwikkelingen.

Jan&Jan

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

We are here.

It is four o'clock Monday afternoon when we finally arrive at Kilimanjaro Airport. Four hours later than planned.
We have to go through the ballot committee where we are temperature and declared corona free.
During the baggage check, it is striking that the suitcases of both Jan’s contains a lot of suspicious stuff. Both need to be opened. Sure enough. Its all tools.

What will you do in Tanzania is asked. Well we want to tell you that: "Helping a friend set up a carpentry workshop." Aha thinks the control man…. there is something to get here. If we also have a business visa. No, not nessacery.
A stalemate arises. The control man wants us to pay an extra $ 100 pp for a work visa. The Jan’s are of course not in the mood for that. Hans Yambazi must be involved. There is a lot of discussion in a back room. In Swahili. So we don't understand it. It is, however, that the outcome will be settled in our favor. And the Jan’s like that.

Close the suitcases. On to Hans's Subaru and quickly to Moshi. Rients up front because it is his the first time in Tanzania. Can he look his eyes out. It is around 6 o'clock that we arrive at the house of Hans and Vivian Yambazi. A paradise so beautiful. We get our own house where we can sleep and Vivian has dinner ready. What a warm welcome. We already feel completely at home.

The food is traditional Tanzanian. With avocado, papaya and sweet pineapple. Delicious!
Coffee after and at last a nice cold serengeti beer. We bounce in bed totaly done. For a moment we are kept awake by an dog who thinks he should bark at everything, but in the end he also gives us a good night's sleep.

It's seven o'clock next day in the morning. Shower, have breakfast and go to the workshop. After many compliments we decide to roll up our sleeves. The machines have to be moved from the container to their place somewhere in the workshop. Jan Postma is in a good position where everything has to be. The container is empty within an hour and a half and the machines are in place. Dutch ingenuity with Tanzanian power.
We miss a few items. And it turns out that Hans also has something at home. Our fear has been in vain.

Lunch at twelve. In Tanzania that means a hot meal. This time with Oekali instead of rice. What the potato is for us, Oekali is for the Tanzanians. It is made from corn. About 80% of Tanzanians eat this daily. It is firm and nutritious.
After lunch it is blown again. Jan P. is black around the head of all lugging and pulling work. Rients spontaneously starts to sing and then many faces look at him. Jan D. is already assembling the fluorescent lamps. He immediately gets help from a young Tanzi.

It is five o'clock and we look back. A lot has already been done. It's like we've worked together for ages. What a teamwork.
We walk back to Hans's house. The workshop is about 300 meters from his house. At least if you go through a inside path. And then you pass a hut where they make corn beer and drink it. Small houses where they sit on the sidewalk. Jambo Jambo.
Our end point is a villa that Hans built for a friend. Right next to his own house. With swimming pool. With a beer in hand, we enjoy the beautiful view. Just relax after an exciting day.

It's dinner time again. Vivian has cooked superbly again. Afterwords we relax in our little house.
Tomorrow we will install it electrically. And if it continues like this, we can test the machines at the end of the week.

So…. it is enough. Tomorrow another blog with new developments.

Jan & Jan